Saturday, August 31, 2013

ಅತಿಥಿ

ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಮನೆಯೊಡತಿ "ಅವರಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ..." ಎಂದುಸಿರಿದಾಗ, ಭಾರವಾದ ಮನಸು ಹೊತ್ತು ವಿಷಣ್ಣತೆಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುವಷ್ಟರಲಿ ಯಾವುದೋ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ ಅವರು ನನಗೂ ಕಾಣಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನನಗೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ದೊರಕಿತು.

ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಉಭಯಕುಶಲೋಪರಿ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೇ "ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ" ಎನ್ನುವುದು ನನಗೂ ಅರಿಯಾಯ್ತು...

ಸಂ-ಶೋಧನೆ

ಮನವ
ಮುದಗೊಳಿಸಲು
ಏನೋ !!
ಅರಸುತ್ತಿರುವ
ನೋಟ...

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇತ್ತು
ಕೈಗೆಟುವಂತೆ !!
ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತೋ
ಎಂದು
ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ
ಕರಗಳು....

ಒಂದೆಡೆಗೆ
ನಿಲ್ಲದೇ
ಜೀವನವಿಡೀ
ನೆಮ್ಮದಿಯನರಸಿ
ಅಲೆಯುವಾ
ಕಾಲುಗಳು....

ನನ್ನದಲ್ಲದ
ಸಂಗತಿಯೊಳಗೆ ತೂರಿ
ನನ್ನತನವನು
ಅರಸುತ್ತಿರುವ ಮನ

ಎಲ್ಲ ಗೋಜಲುಗಳ
ನಡುವೆ
ಕಳೆದು ಹೋಗಿರುವ
ನಾನು.....

ಸಖೀ ಗೀತ

ಸಖೀ....
ತೆರಳುವುದಕ್ಕೂ
ಪೂರ್ವದಲಿ ಎನ್ನ
ಎದೆಯೊಳಗೆ ಮುಖ
ಹುದುಗಿಸಿ
ಬಿಟ್ಟ ನಿಟ್ಟುಸಿರುನ
ಕಾವು
ಇನ್ನೂ ಇದೆ....

ಅರೆಗಳಿಗೆಯಾದರೂ
ಸಿಕ್ಕ ಅನುಭೂತಿಗೆ
ಅನುಗಾಲದಿಂದ
ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ
ನೋವು ಕರಗಿ
ಆ...
ಜೀವದುಂಬಿದ ಕಂಗಳಿಂದ
ಉದುರಿದ
ಕಂಬನಿಗಳು
ಎನ್ನೆದೆಯ ಚಿಪ್ಪಿನೊಳಗೆ
ಮುತ್ತಾಗಿವೆ...

ವ್ಯಥೆ

ತೊರೆಯಲು ಮನಸಿಲ್ಲದೇ... ಹೊರಡುವ ಸಮಯವೆಂದು ಹಿಡಿದ ಕರವನ್ನು ಕೊಸರಿಕೊಂಡು ಸಾಗಿದ ಅವಳನ್ನು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಮಂಜಾಗಿದ್ದರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ನೋಡಿ... 
ಅವಳು ಮರೆಯಾಗುತ್ತಲೇ... 
ವಿದಾಯಕ್ಕೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ವಿರಾಮ ಹಾಕಿದ...
ಅದುವರೆಗೂ ಸ್ಪಟಿಕದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ನೋಟ ಮಂಜಾಗಿರುವುದುನ್ನು ಅರಿತು... ಕರಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಂಡು... 
ಬೊಗಸೆಯಲಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದಾಗಲೇ... 
ಅವನಿಗೆ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ರೇಖೆ ಅವಳು ಕೊಸರಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಾಗಲೇ ಅಳಿಸಿಹೋಗಿರುವುದು ಕಂಡು ಬಂತು....